13 Ekim 2011 Perşembe

Masumiyetimiz Azalıyor

Samsunda bulunduğum günlerde küçük bir kız çocuğu ile tanıştım. Tanıştığımız gün anaokulana yeni başladığı ilk okul günüydü... Bana neler yaptıklarını ve öğretmenini anlattı. Heycanı her halinden okunuyordu. Gözleri ise ışıl ışıldı. Mutluydu, umutluydu. Barbieli kalemtraşı onun için çok değerliydi... Onu öyle görünce içim bir tuhaf oldu. Savunmasız, herşeyden habersiz, çok mutlu ve bir o kadarda masum... Hayata kendi masumiyetiyle bakan ve öyle seven çocuklar... Hepimiz çocuk olduk, hepimiz masumduk. Peki neydi bu masumiyeti bu kadar örten, eksilten nedenler?
-          Hırs
-          Bencillik
-          Para arzusu
-          Toplum
-          Çevre
Neyse ne büyüdükçe masumiyetimiz azalıyor... Kalanınında üstü örtülüyor...
Küçük şeylerden mutlu olmayı bilen en yüce varlık çocuklar...
Bizlerse yeri geldiğinde içimizdeki çocuğu salmalıyız...

3 yorum:

Erdi Karadeniz dedi ki...

Hayat masumiyetimizi tüketiyor işte zamanla. Bu gerçek ve hazin...

NihatKaloğlu dedi ki...

Masum değiliz hiçbirimiz...

Tuba GENC dedi ki...

Evet erdicim:)