15 Temmuz 2012 Pazar

Baba'ya Mektup...

Bundan yıllar önce bir genç kız, babasına - Babalar Gününde bir mektup yazmıştı... 
İşte o mektup; 

Sevgili Babacığım;

Küçücük bir kızken sen bana kocaman gelirdin... Kocaman ellerin, kocaman parmakların vardı. Benim küçük ellerim kaybolurdu, senin avuçlarının içinde... Büyüyünce biraz işler değişti, iktidar savaşları başladı aramızda. Her şeyin en iyisini sen biliyordun aslında ama ben bunu bir türlü kabul etmek istemiyordum. Ergenlik çağımdaki deli yüreğim ve kaynayan kanımda yaptığım hatalarım olmuştur. Öfkeli, hırçın, asi tavırlarımı sabrın ve olgunluğunla beni kırmadan hallettin, halletmeye de devam edersin. Şimdi düşünüyorum da ne kadar haklıymışsın. En doğru olanı bilen senmişsin aslında canım babacığım... Yanındayken bulduğum huzuru başka hiçbir yerde bulamıyorum. Senin verdiğin sevgiyi başka hiçbir baba veremezdi. Senin sevgine layık olmaya çalışıyorum. Düştüğümde kolumdan tutup kaldırdın. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemedin, esirgemezsinde. Üşüdüğümde, sana sarılarak ısındım. Ağladığımda, sana yaslandım, teselli buldum... Korktuğumda senin kolunun altına sakladım kendimi, rahatladım.

SEN BENİM İÇİN ÇOK ÖNEMLİSİN!

Sevgisini babasına bu kadar açık anlatmayan insanlar tanıyorum ben. Ne kadar yazık. İnsan sevgisini göstermeyecekse karşısındakine, niye yaşatır ki o sevgiyi içinde? Şanslıyım ben saygı çerçevesi içinde seninle birçok şeyi konuşabiliyor ve derdimi paylaşabiliyorum.

Allah ailemize uzun ömürler versin babacığım...

Bana yaşattığın ve yaşatacağın her şey için sonsuz teşekkürlerimi sana şimdiden sunmaktayım.

Herkese nasip olmayan bir olay bizimkisi!
Şükürler olsun ki çok sevdiğim ve gurur duyduğum bir babam var ve şükürler olsun ki o da beni seviyor... 

Son olarak sevdiğim kısa bir sözü yazmak istiyorum sana;
İyi ağaç kolay yetişmez; 
Rüzgar ne denli güçlü eserse,Ağaç da o denli sağlam olur. 

Seni seviyorum...

Hiç yorum yok: